Koj-kiť kiskast martojak kortïť ruzoks

Jutaź kizna, valske marto mon moliń śolgovt langs kaloń kundseme.

Vanan, a Gora pokšťam moń tarkaso uže kundsi kalt. Vaksonzo pokš kiskazo keverkšni.

— Lamo kundïť, pokšťaj? — kevkstńan.

— Vanat! — Pŕań šnaź, Gara pokšťam nevtinze kolmo kalonzo.

— E-e! Da te alamo!

— Alamo, alamo, moneń satïť! Ton veď nej eŕat Moskovso, jarmakont malali, moľat dï lavkasto ramat.

Te škane kiskazo — bultïk! I kirńavtś veďs. A Gara pokšťam pižni:

— «Šarik, Šarik, idemevś! Plïvi śuda!»

— Gara pokšťaj, a mejś ton kiskant marto ruzoks kortľat?

— Meks, meks, ton meze arśat, kiskatne erźań keleť sodasïź? Ruzoń kelenť eŕva kiskaś sodasazo, a erźań…

A Šarik te škane lisś veďstë, načkosto dï rudazovsto sï minek jonov.Gara pokšťam meri:

— Šarik, a tï sdelaj tepeŕ «sor-sor-sor»! — Sonś te škane tarnozevś. — A čaŕkodi, idemevseś. Nu, aďa kudov, a to von na nebe kakoj jondol.

Isťa Gara pokšťam kortaś ruzoks kiskanzo marto.