Anglań keľstë pejeťkšnemat

    

— Toń mirdeť od kosťumso?

— Araś.

— Sestë mezejak lija?

— Te mirdeś od.

    

— Ineskeť, mon kapšan! Tïń telefononť saink dï komseška minutas valgak ezide pškade.

— Sër, mon kortńan nim marto.

    

— Meks ton meriť Džoneń: buti lisiń teť, mirdeneń, parste pideme-paneme maštomam kis? Moneń modamarnejak a pidevi.

— Eŕavkšnïť alamodo šnams.

    

— Džon, źaro ijeť lomanenteń, kona čačś 1902 ijestë?

— Ćora eli ava?

    

— Džon, ton menelev tujevliť?

— Tujevliń, anśak avam merś teń školado mejle viťstë kudov sams.

    

— Busonť kona pestë teń lisems?

— Kuš konastonť. Kavonest lotkiť seke škastonť.

    

— Ton čugunkań avarijas źardojak pongokšnïť?

— Da, vesť tonneľga jutamsto tejteŕkanť tarkas teťanzo palïja.

    

— Meks ton sval liśat balkons, źardo mon karman moramo? A večkat moń kunsoloms?

— Araś, araś! Mon, bažan šabratneneń nevtems, mon ejsëť a čavan.

    

Teťaś: Kije kudo pŕasonť?

Ćorïneś: Te mon, Peťa.

— Mezť toso tejńat?

— Mezťkak.

— A Miťa koso?

Miťa: Tesan!

— A ton mezť tejńat?

Miťa: Peťaneń lezdan.

Tombalenseś: Mon sïń tej apak manče eŕamo.

Tesënseś: Nu, nu…Martot peľkstïćatnede tesë lamo a uliť.

    

Tonavtïćaś: Kodamoće ťuremasonzo Švećijań ińazoroś maštozeľ?

Tonavtnićaś: Moń kojsë, mejeľćesënť.

    

Tonavtïćaś: Mezezë ersi psakanť, meześ lija rakšań a ersi?

Tejterneś: Katka levksënzë.